Nieuw-Zeeland stevent opnieuw af op een recordoogst. Met een appelproductie van 584.000 ton wordt ook het oude record van 2004 (560.000 ton) verbroken. Groot verschil is wel dat de oogst toen van 13.500 hectare af kwam en nu van slechts 9.500 hectare. Ook is de recordoogst geen toevallige piek in de productie, maar onderdeel van de strategie om de appelexport vanuit Nieuw-Zeeland jaarlijks te laten groeien.
In 2012 stelde de overheid van Nieuw-Zeeland als doel de appelexport tot 2025 te verdubbelen. De afgelopen vier jaar is dat doel echter al gehaald. De buitenlandse handel nam in waarde toe van 341 miljoen Nieuw-Zeelandse dollar in 2012 naar 720 miljoen Nieuw-Zeelandse dollar in 2016. Mogelijk dat nu zelfs een verviervoudiging tot 2025 in het verschiet ligt, verwacht Alan Polard, directeur van Pipfruit New Zealand.
Waar voorheen West-Europa en Noord-Amerika de belangrijkste exportmarkten waren, verschuift de focus steeds meer van west naar oost. “In 2004 ging 80 procent van de appelexport naar West-Europa en Noord-Amerika. Nu gaat het steeds meer naar een fifty-fiftyverdeling tussen deze markten en Azië”, vertelt Polard. Twaalf jaar geleden, in 2004, vond 13 procent van de geëxporteerde appels zijn bestemming in Azië, terwijl dat in 2016 41 procent was. Ondanks deze verschuiving is Duitsland tot nu toe nog steeds de belangrijkste exportmarkt, gevolgd door de VS en het Verenigd Koninkrijk. Taiwan is inmiddels de vierde grootste exportmarkt. Na het verlagen van de importtarieven steeg de appelverkoop van 8.000 ton in 2013 naar 34.000 ton in 2016.
De gevolgen van de Russische boycot zijn uiteindelijk nog meegevallen stelt Polard. Handelaren hadden verwacht veel minder naar de EU te kunnen verhandelen, maar de vraag naar Nieuw-Zeelandse appels is toch grotendeels in stand gebleven, aldus Polard.

Ongeveer een derde van de export bestaat uit Gala, waarvan steeds meer goedgekleurde mutanten worden geteeld. Ook de clubrassen uit het Nieuw-Zeelandse veredelingsprogramma dragen bij aan het succes met de Nieuw-Zeelandse appel. De invloed van clubrassen als Jazz, Envy en de Pacific-serie is sterk toegenomen en ook de roodgebloste Dazzle-appel is veelbelovend. Peren hebben maar een klein aandeel in de Nieuw-Zeelandse fruitproductie, maar Piqa Boo wordt gezien als een revolutie voor de sector.
De toegenomen producties brengen ook uitdagingen met zich mee, met name op gebied van arbeid, maar ook wat betreft koel- en sorteercapaciteit. Voor dit seizoen wordt het tekort aan plukkers geschat op circa duizend. Pipfruit New Zealand heeft twee programma’s lopen om het arbeidstekort aan te pakken: allereerst een programma om werklozen om te scholen voor het werk in de boomgaard en ten tweede plaatselijke bewoners te interesseren voor het seizoenswerk. Polard verwacht dat de fruitsector in 2025 5.000 extra werknemers nodig heeft.

Bron: fruitnet.com en freshplaza.com

Dit bericht is geplaatst op dinsdag 21 februari 2017 - 20:29