Op vrijdag 28 december 1926 was het koud maar het vroor nog net niet. Net na het middaguur spande Jan de Goei zijn paard voor de zwarte koets op zijn boerderij vlakbij de Linge aan de Erichemsekade te Buren. Hij ging naar het gemeentehuis in Buren om aangifte te doen van de geboorte van zijn tiende kind waarvan zijn vrouw Emma van Santen de vorige dag om half een ’s middags bevallen was. Ze noemden hun zoontje Antonie Albertus naar de broer en de zuster van zijn moeder: Anthonia en Aalbertus van Santen. Eigenlijk wilden ze hem Broertje noemen, zoals zijn zuster Emma door iedereen Zusje genoemd werd, maar gelukkig protesteerde zijn tante Aartje van Santen daartegen en werd zijn roepnaam Ton. Al werd hij soms ook wel Anton genoemd, maar dat vond hij minder leuk.

Zo begint het lijvig boekwerk van Tanne de Goei die het leven van zijn vader in woorden heeft weten te vangen. Ton de Goei werd geboren op de Woerd in Buren en maakte daar als opgroeiende jongen de Tweede Wereldoorlog mee. Na de oorlog ging hij naar de fruitteeltschool, trouwde met Maaike Wellner, bouwde een eigen huis naast de boerderij van zijn ouders, begon daar een fruitbedrijf en samen kregen Ton en Maaike acht kinderen.

Later bouwde hij naast dit huis weer een nieuwe woning. Zijn hele

leven bleef Ton de Goei op de Woerd wonen. ‘Doe maar gewoon,

dan doe je al gek genoeg’, was een van zijn motto’s. Over diens

gewone leven op het Betuwse platteland schreef Tanne het boek: Doe maar gewoon.

Het boek (238 pagina’s en rijkelijk voorzien van beeldmateriaal) is in een kleine oplage verschenen en wordt niet publiekelijk verkocht. Belangstellenden kunnen het boek kopen voor 20 euro plus de portokosten. U kunt hiervoor een e-mail sturen naar de auteur:

tannedegoei@hotmail.com

.

Dit bericht is geplaatst op maandag 5 november 2012 - 15:00